Anne's avonturen in Amerika

These are pictures from April...

I promised Caslav that I would rent us a convertible one day, so I did! Since booking ahead is always cheaper I did that and of course that day happened to be cloudy...

My first convertible! He was hoping for a mustang though.

We still had a lot of fun with it, too bad we had to close the top after only two hours because it started raining (one of two rainy days we had)... We drove to the Santa Monica mountains (west of LA) to cruise around in style. Beautiful area, but just when the views were getting spectacular, a fog came in. We really had bad karma that day because at some point Caslav got migraine and he didn't bring any ibuprofen. Back to LA then, but a scenic route for me: Mulholland Drive. Beautiful views over Hollywood/LA. It's still hard to believe how huge it is.


In LA it took a while to find a drugstore (they're everywhere, except when you need one), but when we finally did it happened to be right on the Walk of Fame. Caslav was feeling horrible so we left immediately, but one of the five stars that I saw, happened to be this one. 50 nerd points if you know why I got excited.

Unfortunately we had to skip visiting Lissette in LA that evening, but I would get to see her soon (later post)! The next day the weather was fine of course so we took the car for a photo shoot before we had to return it.


palm trees and ocean of course


cruising the boulevard in Corona del Mar

---

The next day Todd would take us surfing. Our Californian experience wouldn't be complete without at least trying! The waves weren't too big, but perfect for two noobs like us. Damn surfing is hard work! Paddling out to the waves really works your shoulder muscles. I was only half way to my first wave and they were hurting already... But is was way too much fun to pay attention to that. Just riding the wave lying on the board is pretty cool already and I managed to get up to a squatting position a few times. But every time I tried to stand up I just fell off... One time I went straight at this other surfer who was paddling out and I didn't have a clue how to steer away. I just dropped off the board but just too late so we hit each other and the board hit me on the head. Oops... Surprisingly it didn't hurt that much, the boards are pretty lightweight.
I wish I tried this sooner, I really liked it! Now we were about to leave in a week already...



After surfing we went to pick up Trish and played some more with the ever lovely George, her English bulldog.

fatties unite :)


I love that dog, so cute and fat and funny. And I don't even like dogs! Here's a video of him trying to kill the pink octopus.

Trish and Todd went to a show in LA, so I tagged along to go and see Lissette. But that will be a next post!

To celebrate our birthdays (just one day apart!), we went barhopping with Nick and Jeroen (two friends from Amsterdam that are studying here). After a quiet start in a former cloister with excellent Belgian beers we went to some bigger bar where the comedian was just leaving. Turned out they were starting karaoke next! We almost left because we didn't drink enough yet to pretend we can sing (and they probably didn't have Andre Hazes...). Luckily a lot of other people did, so we were safe. I never really went to a karaoke night before, but it was soooo funny. We laughed our asses off the whole time. At some point we decided to leave again and then we ended up in this amazing blues bar. A ten piece band was grooving on stage and they were SO good! For some strange reason the bar was half empty though. We were just sitting there drinking, big smile on our faces, every once in a while shouting at each other that they were so cool. It was great!


in the blues bar


waiting for the subway


Whatever state we're in, we can always play sudoku! (we weren't just in a Master of Cognitive Science, but also in a Master of Sudoku; during boring lectures at least half of the class was doing them).


Next day we just wanted to eat and relax, so after a healthy Mexican breakfast in our neighborhood (you cannot beat 1 dollar taco's!) we headed to Central Park. It was a Saturday, so it was really crowded, but still nice. Especially for the guys, because it was full of girls in bikinis :)

---

It is really warm in New York (around 90F/30C degrees...) and our apartment is on the top floor without AC. Luckily we found this really nice place in walking distance. It's a pier where a ferry to Manhattan leaves (our apartment is in Brooklyn), but at night there are just some fisherman there. The cool air from the water makes it perfect.


Getting there is a little strange, you walk trough this industrial, really run down area and then if you take the right turn you're suddenly at the water. Not some place you just stumble upon, I happened to see it on a map.

from NME.com:

Portishead announce comeback show .They will play their first official gig in 10 years.

10 years?? I feel old now...

---

Yes, I will update sometime soon, I started sorting my pictures from last month today. I guess I will be making a lot of picture posts. And from now on I'll be writing in English, to keep everyone happy.

Alles is gepakt, over 15 minuten vertrekken we naar het vliegveld voor onze huurauto. Nog twee weken californie en dan is het echt afgelopen aan de westkust. De komende twee weken zullen jullie dus waarschijnlijk weinig van me horen. De laptop gaat wel mee dit keer, maar ik verwacht niet dat we hem echt kunnen gebruiken. Tot in New York dus!

Trouwens, Coachella was geweldig! En ik ben weer Bjork fan, ze speelde alleen maar leuke nummers!

De oplettende lezer zou het opgevallen moeten zijn dat de laatste paar dagen van mijn trip nog steeds ontbreken. Ik had van die dagen geen dagboek bijgehouden (teveel mensen in de buurt, schrijven was niet nodig!) en ik was al het schrijven een beetje zat. Bij deze dus alleen een link naar de foto's van die dagen: een dag grand canyon en een dag flagstaff. In Flagstaff was ik dus bij Tracie, waar ik al eerder over schreef. Was super! Ik wist bijna niets van haar, maar we konden het echt heel goed met elkaar vinden. Ik zou er zo weer heen gaan, ware het niet dat er nog zoveel andere dingen te doen zijn...

Verder deze week ook een hoop leuke dingen:

Zaterdag geklommen in Big Rock. Niet de meest fantastische plek hier, maar het was weer erg gezellig. Ik denk dat er meer mensen dan routes waren. De rots is helemaal niet zo groot namelijk (30 routes?).

Zondag hadden we een cabrio gehuurd. Met al het mooie weer hier moest het dus net die ene dag regenen... 's Ochtends leek het nog wel even goed te worden, maar 's middags was het niet zo fraai. Veel mist ook. We waren naar de Santa Monica mountains gegaan, ten westen van LA. Echt jammer van het weer, het was echt een mooi gebied. Leuke bergweggetjes gereden, maar helaas was het niet echt het weer om te wandelen. Op de terugweg ook nog over Mulholland Drive gereden. Om de film en om het mooie uitzicht op Hollywood. Helaas kreeg Caslav migraine, zodat die er niet echt meer van genoot. Daarna zijn we maar zo snel mogelijk naar huis gegaan. Jammer... De volgende ochtend zijn we voor de auto terug moest nog snel even naar zee gereden om toch nog even dat cabrio gevoel te hebben en voor wat foto's. Toen was het natuurlijk wel mooi weer...

Dinsdag hebben we gesurfd! Dat moest toch gebeuren voor we weggaan uit Californie. Ik vond het geweldig, had ik eerder moeten doen... Het is me 1 keer gelukt om min of meer op te staan, wat precies mijn streven was voor de eerste keer. Ook als je niet overeind komt is het al een machtig gevoel als je door een golf wordt gelanceerd, dus we hadden een fantstische dag. Het is trouwens een stuk vermoeiender dan ik dacht, je peddelt je een ongeluk! Dat was waarschijnlijk ook de reden dat Caslav al redelijk snel weer uit het water was. Luiwammes!

Na het surfen naar Lissette in LA. Lissette is de Amerikaanse vriendin van mijn neef Martijn. Ze woont al bijna vijf jaar in Nederland, maar ze komt uit LA. Hoewel ze ook in Amsterdam woont, zag ik haar daar eigenlijk nooit, wat idioot is, want ze is ontzettend leuk! Ik ben dinsdag en woensdag met haar LA in geweest en we hebben echt een supertijd gehad. Dinsdagavond naar een club waar ondanks de dinsdag toch 3 bands speelden. We zagen alleen de laatste omdat we laat waren, maar ze waren verassend leuk. Heb je zulke plaatsen in Amsterdam? Waar ze leuke bands laten spelen voor 8 euro, ook al zijn er maar 30 mensen die komen kijken? Ik ken ze niet. Woensdag eerst een veel te groot pannenkoeken ontbijt gehad (we kregen nog nieteens 1/3 van ons bord leeg...) en daarna geshopt in Hollywood. Een hele straat vol met tweedehands winkels en andere leuke niet-keten winkeltjes. Vervolgens ook naar het toeristische deel: de Walk of Fame. Deed me dus helemaal niets... Wat wel heel mooi was, was ?'s Chinese Theatre, een bioscoop uit de 20er jaren. Op de binnenplaats zijn al die hand- en voetafdrukken van beroemdheden, maar dat gebouw zelf is echt supercool! Een soort mix tussen chinees en art nouveau. Daarna een glimp gezien van de enorme familie van Lissette: haar moeder, broertjes, twee nichtjes, tante en oma. Met haar moeder zijn we naar een optreden van haar broer gegaan: death metal, jawel! We hebben alleen de laatste twee nummers gezien, maar toch leuk. Misschien wel beter ook, want het nou niet echt mijn muziek... Maar zo even was het wel grappig, zeker omdat het haar broer was. Nog een biertje daar en toen werd ik helemaal naar huis gebracht. Heel fijn, want anders had ik de laatste trein van half zeven al moeten nemen.

O, en ik vergeet nog iets heel belangrijks! Via Lissette heb ik nu ineens een gratis kaartje voor de vrijdag van Coachella, een soort Lowlands (muziekfestival). Het is wat gedoe om er te komen, maar dat is het zeker waard, want Bjork is de hoofdact! Nu ben ik niet zo'n fan meer de laatste paar jaren, maar toch! Voor wie het niet weet, ik was een behoorlijk fan van haar, kocht alle singles, had grote posters in mijn kamer. Dit wordt dus pure nostalgie. En haar nieuwe album lijkt weer meer toegankelijk te worden, dus ik ben benieuwd!! Dat is dus morgen al. Lekker druk zo vlak voor we weggaan. Als ik maar niet vergeet in te pakken!

Ok, ondanks de kortaf stijl toch nog een heel verhaal... De foto's houden jullie nog even tegoed. Ik ga naar bed, over zes uur moet ik alweer op voor de bus naar Coachella...

Na een prachtige zonsopgang drink ik op mijn gemak nog een kop thee met Dave voor ik weer verder ga. Ik heb hem blijkbaar aan het denken gezet over het wapenbeleid van de VS, dus daar praten we nog wat over verder. Hij is opgegroeid met wapens en jaagde zelfs tot een aantal jaar geleden, dus ik ben best trots op mezelf dat ik hem aan het denken heb gebracht.

Omdat Valley of the Gods vlakbij is, besluit ik de weg die daardoorheen loopt ook nog even mee te pikken. 25 Mijl meer of minder maakt me nu echt niet meer uit. De weg begint vlakbij de prachtige weg van gisteren en ik kom even in de verleiding weer omhoog te gaan om het nog een keer mee te maken. Maar het zou toch nooit hetzelfde zijn, dus dat sla ik toch maar over. Valley of the Gods is mooi en leeg, eigenlijk al een beetje Monument Valley. En weer een dirtroad, hoera.
Eigenlijk valt Monument Valley zelf (40 mijl verder) door Valley of the Gods een beetje tegen. Meer van hetzelfde, iets wijdser misschien, maar niet zoveel anders. Daarbij is het er stukken drukker en is de weg zo slecht dat ik me af en toe toch een beetje zorgen om de auto maak. Maar hij lijkt het overleefd te hebben.
Wat grappig was, is dat ik me op een gegeven moment realiseerde dat ik op zoek was naar precies die standaardbeelden die je altijd ziet van Monument Valley. Toch wel grappig hoe je hele beeld van zo'n groot gebied gevormd is door een paar standaardfoto's. Die je vervolgens natuurlijk zelf ook probeert te maken. In het SF MoMa was een tentoonstelling van iemand die met datzelfde idee aan de gang was gegaan. Op internet had hij van overbekende plekken (denk Niagara Falls en Grand Canyon) honderden random foto's gezocht van toeristen en die in een soort lichtbakken over elkaar heen geprojecteerd. Natuurlijk was het resultaat wazig, maar ze overlapten toch zo goed dat je nog heel goed kon zien wat er op de foto's stond. Nu ik mezelf hierop betrap, vind ik tentoonstelling ineens een stuk beter.
Na Monument Valley volgt een lange en saaie rit naar de Grand Canyon. Daar aangekomen stap ik uit bij het eerste viewpoint en schrik van de hoeveelheid mensen. Mjin god, in wat voor circus ben ik hier terecht gekomen! Niet leuk... Het uitzicht is fenomenaal, maar de massa mensen verpest het toch een beetje. Ik besluit maar zo snel mogelijk een campingplekje te zoeken; dat zal dan ook wel niet zo makkelijk zijn. Misschien blijf ik wel gewoon op de camping vanavond, ik heb niet zo'n zin in al die mensen nu en een beetje rust kan ik ook wel gebruiken. Maar in de rij voor de camping raak ik aan de praat met de meisjes achter me en we besluiten samen een plekje te delen en de Canyon te verkennen. Hartstikke gezellig! De drie zijn op een roadtrip van Michigan naar Las Vegas om spullen van een vriendin te verhuizen. Al kletsend missen we bijna de zonsondergang in de Canyon. We wilden daarna eigenlijk de Full Moon walk doen, maar er waren zoveel mensen dat we maar teruggegaan zijn naar de camping. Kampvuur gebouwd en wederom een goede avond! Enige maar is dat ik erg mijn best moest doen om niet te vloeken. Ze zijn namelijk behoorlijk religieus (ze kennen elkaar van bijbelstudie). Niet dat je het echt merkt ofzo, maar ik wil niemand onnodig beledigen. En al vind ik zelf dat ik niet zo'n grote vloeker ben, voor Amerikaanse begrippen vloek ik wel veel heb ik gemerkt... Mooie uitspraak van Cindy:"Thank god, you curse!".

gereden: 268 mijl
gewandeld: 1 uur


Zonsopgang in Goosenecks (met de mooie Airstream caravan van Dave op de voorgrond)


Valley of the Gods


Valley of the Gods


Valley of the Gods


Monument Valley


Monument Valley


Grand Canyon bij zonsondergang

Klik hier voor meer foto's.

Ik voel me een beetje genept. Eerst verdween de zon bij zonsopgang net op het verkeerde moment achter een dikke wolk, vervolgens leidde het pad niet naar het uitzicht van de foto die me overhaalde hierheen te komen. Begrijp me niet verkeerd, Canyonlands is prachtig, maar ik wilde dat ene uitzicht zien!
Het deel waar ik was (Island in the Sky) is een groot plateau vanwaar je op een door de Green en Colorado river uitgesleten landschap kijkt. Je ziet min of meer drie lagen: het plateau waaropo je staat, een vlakte iets van 80 meter lager en daarin kronkelt nog lager dan weer de rivier. De kronkels hebben onwaarschijnlijk scherpe randen door de harde toplaag van het tweede plateau. Heel mooi om te zien.
Behalve de Grand Viewpoint trail ben ik ook nog even snel naar de rand van een krater? gelopen. Een vraagteken omdat men er nog niet uit is wat het nou precies is. Een meteorietkrater is een van de opties. Wel aardig. Waarschijnlijk een stuk leuker als je er middenin staat, maar dat is iets te ver voor vandaag. Het is nog drie uur rijden naar Natural Bridges en ik wil ook nog wandelen daar.

In Moab geprobeerd Caslav te bellen, maar dat lukte wederom niet... Wel krijg ik Tracie te pakken, die ik op de Red Rocks Rendezvous ontmoet heb. Ze woont in Flagstaff en laat ik daar nou over een paar dagen langskomen! Ze heeft me uitgenodigd om rond Flagstaff te komen klimmen of wandelen. Super, een echt bed :) Mijn plan om naar de bodem van de Grand Canyon  te lopen en daar te kamperen had ik toch al laten vallen door mijn knie, dus die tijd kan ik dan mooi in Flagstaff besteden. Ze klonk heel enthousiast aan de telefoon. Volgens mij had ze er net zoveel zin in als ik!
Moab zelf is trouwens een vreselijk toeristenoord. Langs de weg staan eindeloos grote borden voor motels en jeepsafaris. het ziet er allemaal bijzonder goedkoop uit. Snel weg daar! Het leek even of ik de beschaving weer bereikt had. De vallei ziet er wat meer bebouwd (landbouw) uit en hier en daar is zowaar een plaatsje. Maar na Blanding houdt het weer op.
Het rijden gaat steeds lekkerder. De wegen zijn ook zo fijn hier. Weinig medeverkeer, bochtig en schitterend uitzicht. Helemaal niet vervelend. Ondertussen heb ik ook een mooi systeem zodat ik overal bij kan tijdens het rijden. En ik kan zo hard en vals meezingen als ik wil.Vooral in bochtig terrein vermaak ik me prima. Ik begin me al een ware bergrijder te voelen. Erger me aan mensen die bij elke bocht remmen of zich net iets teveel aan de adviessnelheid houden (die is erg laag over het algemeen. Ook grappig is dat ze bijvoorbeeld op een 65 mph weg rustig een bordje 60 mph voor een bocht zetten, heel nuttig).

Ik bereik Natural Bridges mooi op tijd om nog het hele park te kunnen zien. Ik twijfelde eerst of het na Arches nog wel de moeite zou zijn hierheen te gaan (bogen, bruggen, wat is het verschil?), maar Rob en Kerrie (het stel van gisteren) zeiden van wel. En ze hadden gelijk! Het is weer totaal anders. Al was het alleen maar omdat het voor de verandering eens niet rood is hier. Het is een kloof met grillig rond gevormde witte zandsteen, waar op een aantal plaatsen enorme bruggen uitgesleten zijn. Naar elke brug loopt een kort pad vanaf de weg, maar je kan ook door de kloof naar alle drie de bruggen lopen. Eerst wilde ik alleen vier korte wandelingen maken (ook nog een naar Indiaanse ruines) om het een beetje rustig aan te doen. Maar toen ik beneden bij de eerste brug was, zag de kloof er toch wel heel aanlokkelijk uit. En helemaal vlak, dus dat kon wel met de knie. Blij dat ik dat gedaan heb! Het was echt een heerlijke wandelingn. Ik hou sowieso wel van wandelen in kloven, maar hier was ook nog eens helemaal niemand. Het was zo rustig en stil, heerlijk. Bij de tweede boog ben ik toch maar terug naar de auto gelopen omdat ik bijna niets bij me had (vooral weinig water). De derde brug dus toch maar vanaf de weg bewandeld. Bij de derde brug leert een infobord me over het verschil tussen een boog (arch) en een brug (bridge). Een brug wordt ge-erodeerd door water en een boog door andere natuurkrachten. Weer wat geleerd.
De knie voelt aan het einde van de dag (na 5 uur wandelen) behoorlijk goed aan. Stukken beter dan gisteren, de zwachtel lijkt zijn werk goed te doen. Hopen dat het zo doorgaat; de Grand Canyon zal wel een aanslag zijn.

Na Natural Bridges is het nog een uur rijden naar Goosenecks, waar ik ga slapen. De weg is leeg, het late avondlicht schittert en ik vlieg over de weg. Na een mijl of 25 komen er ineens waarschuwingsborden dat de weg onverhard en steil (10%) wordt; ik nader de Moki Dugway. Vervolgens komt er een waanzinnig stukje weg! Stel je een mesa voor als in Monument Valley, 350 meter hoog, zo ziet de zijkant van het plateau waarop ik reed eruit. Zo steil en de weg slingert daar dus langs omlaag! Spectaculair. Maar dat is nog niet alles, daarachter strekt zich, in de laatste avondgloed, een bijna leeg, groenig landschap uit, met hier een daar een rode rotstoren of -mesa. Onmogelijk te beschrijven hoe mooi dat was, echt een van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. Ik kon het nauwelijks geloven. Wie bedacht heeft in zo'n steil stuk een weg te bouwen is gek, maar gelukkig dat er gekken zijn!
Het laatste stukje rijd ik, nog high van de ervaring, door een landschap dat op Monument Valley begint te lijken. Dat is dan ook niet meer ver weg en de eerste bestemming voor morgen. Nog net voor het echt donker is, kom ik bij Goosenecks aan. Drie diep weggevreten bochten van de San Juan rivier. Zelfs in het donker al indrukwekkend.
En de maan! Is dit echt dezelfde maan als thuis? Hij lijkt zoveel mooier en helderder hier. Als ie nog niet zo lang op is, lijkt ie enorm en kun je heel goed al het relief erop zien.

Tijdens het koken nodigt de buurman, Dave, me uit voor een biertje en dus eet ik mijn prutje bij zijn Airstream caravan (je weet wel, die mooie, ronde, zilveren). Een bijzonder goed gesprek en wederom ga ik veel te laat naar bed.
Wat een dag! Na de teleurstelling om de knie en het gemiste uitzicht in Canyonlands kon ik dat wel gebruiken. Ik ben echt weer helemaal opgeladen.

gereden: 242 mijl
gewandeld: 5 uur


Canyonlands, Green River Outlook


Sipapu Bridge, een beetje verstopt


Kachina Bridge


Owachomo Bridge


Moki Dugway. In het echt was het veel mooier, de gloed mist op de foto. Dit is zo'n beetje aan het begin van de weg, dan 350 meter naar beneden kronkelen en het vervolg van de weg zie je diep beneden op de foto.

Klik hier voor meer foto's.

Redelijk geslapen. Twee kleine aanpassingen maken de stoel een stuk comfortabeler! En zo heeft mijn tent ineens ook weer nut (als voetensteun). Bij toeval zag ik de maan ondergaan toen ik wakker werd. Best mooi. De maan is zo fel! Het is rond volle maan en 's nachts kun je alles prima zien zonder lamp. Geeft een heel apart sfeertje.

Ik schrijf echt vaak hierin. Ik heb toch wel duidelijk de behoefte om mijn ervaringen te delen, al is het dan maar met papier. Gisteren tijdens het rijden bijvoorbeeld kon ik niet wachten om op te schrijven hoe mooi alles wel was. Maar ik moest van mezelf wachten tot het donker was om geen tijd te verliezen.

(...)

Door de vlakte rijd ik verder naar Arches. Er zijn zo weinig mensen op de weg dat ik de neiging krijg de enkeling die me tegemoet komt te groeten. Wel een perfecte weg voor cruise control. Ik begon heel vroeg, dus ik was om 10 uur al in Arches. In het visitor center een film over het ontstaan van dit landschap gekeken en vervolgens eerst maar eens wat kleren gewassen. Scheerlijn tussen de handvaten op de achterbank en mijn waslijn is klaar. Tot mijn verassing was de auto helemaal niet beslagen toen ik terugkwam van de wandeling. Zo droog is de lucht hier! Ik krijg bijvoorbeeld ook elke keer als ik mijn neus snuit een bloedneus.

Ik heb het Devil's Garden trail gelopen. Een lange wandeling, maar hij begint makkelijk zodat ik mijn knie kan testen. Het leek allemaal prima te gaan, alleen afdalen is wat pijnlijk, maar het pad is vrij vlak. Moet kunnen. Het pad voert langs allerlei rotsbogen, waarvan Landscape Arch (met 88 meter de langste in de wereld, terwijl hij op het dunste punt slechts 2 meter dik is!) en Double-O Arch de hoogtepunten waren.
Na Landscape Arch staat er een bordje: Caution, primitive trail, difficult hiking. Normaal gesproken moedigt dat alleen maar aan, maar nu twijfel ik toch even door mijn knie. Maar hij voelt goed en Amerikanen waarschuwen constant voor niets, dus gaan! Halverwege is de Dark Angel, een losstaande toren met zowaar: klimmers! Een prima plek voor mijn boterhammetjes. Als ik weer verder loop, begint mijn knie toch wel veel pijn te doen. Ai... Maar ja, ik ben halverwege, nu moet ik het pad wel afmaken. Zwachtel om de knie en voorzichtig verder. Ik voel me oud en kreupel en dat is waarschijnlijk ook het tempo waarin ik me beweeg. Het genieten is er wel een beetje af zo. Als ik eindelijk terug ben bij de auto blijk ik zowaar langer over het pad gedaan te hebben dan ervoor staat. Normaal loop ik inclusief pauzes alsnog in 3/4 van de opgegeven tijd... Het andere pad dat ik wilde lopen gaat dus helaas niet door. Jammer, want het liep naar de Delicate Arch, toch wel zo'n beetje het symbool van Utah (staat bv als achtergrond op hun nummerborden). Er is wel een viewpoint waar je in 10 minuten heen kan lopen, dus dat doen we dan maar. Toch wel heel erg mooi! Echt jammer dat ik niet dichterbij kon komen.
Met nog wat tijd over rijd ik de laatste weg van het park in voor nog wat viewpoints en een korte wandel naar de Double Arch. Ook die is erg fraai! Twee bogen die aan een kant samenkomen. Heel indrukwekkend. Eronder is een fotoshoot met een bruid aan de gang, dat worden zeker spectaculaire foto's! Als ik bij het laatste punt, Balanced Rock, kom, gaat net de zon onder en komt de maan op. Mooi! Ik maak nog iemand heel blij door te laten zien hoe je een maanfoto fatsoenlijk belicht. Ze heeft een voorganger van mijn camera, maar kan alleen op de afdrukknop drukken. Zonde!

Snel verder, ik moet nog tanken ergens en 40 mijl rijden naar Canyonlands, waar ik wil slapen. Eigenlijk zou ik daar niet naar toe gaan, maar één foto deed me besluiten toch op z'n minst een korte wandeling te maken daar. De camping is vol, maar ik heb geen zin om nu nog een ander plekje te gaan zoeken. De plaatsen zijn enorm, dus ik vraag een stelletje of ik mijn auto niet bij hun plekje erbij mag zetten. Geen probleem en ik krijg er meteen een plaats bij het kampvuur bij. Twee uur later dan ik gewend ben ga ik doodmoe naar bed. Maar wel de wekker op 6:45 voor de zonsopgang.

O, en weer nieuwe pech: mijn vinger tussen de autodeur... Mijn duim is dik, blauw en pijnlijk. Wat ben ik toch handig.

gereden: 185 mijl
gewandeld: 6,5 uur


mijn kampeerplekje


Navajo Arch?


Double-O Arch (omdat er een kleintje onder zit, maar die zie je vanuit deze hoek niet zo goed)




Landscape Arch


Delicate Arch in de verte


Double Arch


maansopgang bij Balanced Rock

Klik hier voor meer foto's.

Slapen in de auto beviel zowaar een stuk beter dan de eerste nacht. Gelukkig maar, want het is mijn tent de komende week. Of de kleinst mogelijke camper. Het is maar hoe je het bekijkt.
Ik ben vroeg opgestaan om bij Sunrise Point de zonsopgang te zien. Natuurlijk waren mijn batterijen door de kou weer net leeg op het moment supreme. Mijn broekzak en handen hielpen gelukkig, waardoor ik er nog net wat extra foto's uit wist te krijgen.

Terwijl ik hier zit te wachten tot de tent droog is, komt er een prachtige vogel in de boom naast me zitten. Hij is vrij groot, heeft blauwe veren en een zwarte kop met een mooie kuif. Helaas houdt hij niet van de camera. (Later hoor ik dat het een steller's jay was.)

(...)

Vandaag was een autodag, maar wat voor één! Ik twijfelde of ik 's ochtends nog een wandeling zou maken in Bryce, maar mijn knie besloot van niet. Blijkbaar overbelast ergens... Gelukkig stond er voor vandaag vooral een lange rit op het programma. Vier uur rijden met wellicht nog een uitstapje hier en daar. Maar eerst nog even naar de uitzichtpunten in Bryce waar ik gisteren niet meer aan toe kwam. Niet de minste! Van bovenaf lijkt het een op hol geslagen oosters tempelcomplex. Of een vreemde stad. Echt fantastisch.

Tijd voor mijn roadtrip. De eerste bestemming is Boulder(!), waar ik een stukje van het Burr Trail wil rijden. Helemaal kan helaas niet zonder high clearance auto. Maar jemig, wat is de weg ernaartoe al mooi! Ik wist dat het een scenic route was, maar dit overtrof alle verwachtigen. Het ene mooie vergezicht na het andere. Het Burr Trail viel daardoor juist een beetje tegen. Maar na 10 mijl kwam je in een kloof terecht, dat was wel heel mooi. Zelfde weg weer terug en verder over de 'Scenic Byway 12'. Ik denk echt dat dat de mooiste weg is die ik ooit gereden heb. Met elke bocht kwam er weer iets moois in zicht en ik stopte dan ook om de haverklap om foto's te maken. Een fotograaf die ik op een parkeerplaats tegenkwam zei heel treffend: "Ik had haast om ergens te komen, maar ik heb al 10 rolletjes volgeschoten!". Zo mooi! En ook heel afwisselend: ronde zandheuvels, rode canyonwanden, hoekige torens, hoge besneeuwde bergen, wijdse uitzichten, naaldbos, kale espen in de sneeuw. Ik heb echt van alles gezien. Zelfs de hoogteverschillen waren groot. Op een gegeven moment reed ik boven de 3000 meter, lag er overal sneeuw en was het toch best koud buiten in mijn hemdje. Echt een waanzinnige weg.
De weg (inmiddels Scenic Byway 24) ging ook dwars door Capitol Reef heen. Ik had daar niets gepland, maar kon het toch niet laten om de scenic drive te doen. Was zeker mooi, maar vanaf de gewone weg had je min of meer hetzelfde uitzicht. Spectaculaire rotswanden.
Na Capitol Reef werd het landschap wijdser, met hier en daar een dot rots en rotswanden in de verte. Zeker ook fraai, maar iets minder afwisselend. Na 7,5 uur (ipv 4!) bereikte ik eindelijk de eindbestemming: Goblin Valley. Belangrijkste attractie: goblins (vreemd gevormde brokken steen) en een camping met warme douches! Dat werd weleens tijd na een week. Mijn lijf blijft redelijk fris dankzij de babydoekjes, maar voor mijn haar heb ik nog niet echt een andere oplossing gevonden. En een douche op z'n tijd is ook gewoon erg lekker. Helaas pindakaas, camping vol... Leuk is dat. Na de douches in Bryce die vanaf 1 april werken (1 dag te laat!), krijg ik nu dit. Ze kunnen me wat, ik rij lekker de camping op voor een douche en ga daarna wildkamperen. Scheelt me nog 15 dollar ook! De douche zelf was een miezerig straaltje, maar het frisse gevoel achteraf onbetaalbaar.
En dan waren er natuurlijk nog de goblins, een hele vallei vol. Een heel idioot landschap eigenlijk. Ik heb er een uur in rondgedwaald. Mijn knie vond het na 10 minuten al wel genoeg, toch wel een beetje zorgwekkend. Voor morgen staan er wel weer de nodige wandelkilometers op het programma in Arches. We zien wel hoe het gaat, lopen ga ik toch wel.
Op de terugweg uit het park zie ik aan het einde van een dirtroad een groepje campers staan. Mooi, daar ga ik ook maar bij staan met mijn minicampertje. Jammer alleen van die generator...

Trouwens! Ik heb vandaag cowboys gezien! Hele echte, inclusief koeien, paarden en baseballcaps. Hun koeien liepen over de weg, dus ze waren moeilijk te missen. Ze bestaan dus nog steeds, cool!

Het weer is nu weer prachtig. Het is ook lang zo koud niet meer, maar dat zal ook wel komen doordat ik nu niet meer zo hoog zit.

Ik ga mijn stoelbed maar eens opmaken. Hopelijk slaapt het net zo lekker als gisteren. Ik twijfelde even of ik een schuimmatje zou kopen ergens, maar besloot dat het voor 5 dagen wel ok was zo. En de generator is uit, bedtijd!

gereden: 267 mijl
gewandeld: 1 uur




zonsopgang vanaf Sunrise Point


overstekend wild!




Burr trail


Burr trail




cowboys!


Capitol Reef


Fremont Petroglyphs in Capitol Reef


Goblin Valley

Klik hier voor meer foto's.

Het was -7 vannacht en de mat was weer echt lek... Goed koud dus, maar het was net te doen. Gezien de omstandigheden redelijk comfortabel. Ik heb net duct tape gekregen van iemand, wellicht dat dat voor vannacht helpt. Alles was vanochtend met een laagje ijs bedekt. Het was vooral heel mooi toen de zon ging schijnen, alles fonkelde. Ik heb de tent maar nat ingepakt, ik wil weg voor de weg weer smelt en ik hier nog een dag vastzit...

(...)

Ik kwam er makkelijk doorheen, maar sommige stukken waren toch al ontdooit, waardoor de banden en wielkappen (?) helemaal onder de rode modder zitten. Tegen de tijd dat ik de auto terug moet brengen zal het er wel afgevallen zijn. Op naar Bryce!

(...)

Bryce in onbeschrijflijk, een sprookjeslandschap. Van de Wave had ik zulke hoge verwachtingen dat ik niet echt meer verrast werd, maar hier wel! Wat erosie allemaal niet voor elkaar krijgt. Ik heb een werkelijk prachtige wandeling gemaakt over de Peek-A-Boo loop. Je begint bovenaan met ver uitzicht over de hoodoo's. Een steil pad gaat daar naar beneden en dan loop je een uur of vier midden tussen al dat prachtigs. Echt super. Soms lijken het stenen wachters, dan weer waterspuwers van een kathedraal, vrouwen die dingen op hun hoofd dragen; ik zag er van alles in. Fijn was ook dat het heel rustig was, op het verre stuk van het pad kwam ik maar twee andere groepjes tegen. Waarschijnlijk gaan de meeste mensen hier in de zomer naartoe. Nu is het overdag maar 4 graden (het park ligt tussen de 2500 en 3000 meter hoog). Maar nu ligt er ook sneeuw en dat maakt het zo mooi! Alsof rode rotsen, blauwe lucht en groene sparren nog niet genoeg is, komt er ook nog spierwitte sneeuw bij. Wederom veel te veel foto's gemaakt. De sneeuw maakte het pad wel lekker modderig hier en daar, zodat mijn broekspijpen er na het wandelen net zo uitzagen als de auto.
Na de wandeling ben ik helemaal naar het einde van het park gereden om alle uitzichtspunten langs te gaan. Yovimpa Point, de verste, waarvoor je nog een kort wandeltje door het besneeuwde bos moest maken, was het meest spectaculair. Je kon waanzinnig ver kijken en geen enkel teken van menselijk ingrijpen. De andere uitzichtpunten waren ook wel mooi, maar er middenin lopen was toch een veel betere ervaring.
Daarna naar de camping, waar mijn dagelijks ritueel van start ging: matje proberen te plakken, tent opzetten, koken, eten, dagboek schrijven. Vandaag heb ik zowaar een officieel plaksetje van Thermarest weten te vinden, dus ik was weer vol goede moed. Helaas werkte het voor geen meter. Je moest de lijm smelten in heet water, maar zodra ik het uit het water haalde werd het weer hard. Op de verpakkiing stond dat je 1 minuut had bij -6, maar het was meer 1 seconde... Na een hoop gedoe kreeg ik dan toch een plakker erop. Maar helaas, bij het testen hoorde ik toch nog lucht stromen. Het lijkt wel alsof het ventiel lekt. Tja... Dan maar in de auto slapen vanaf nu. Ik ben het plakken nu wel zat.
Gelukkig lukte het vandaag wel eindelijk om Caslav te bellen! Zowaar goede ontvangst hier middenin het park. Was toch wel een hele opluchting. Ik mis hem toch wel erg. Soms heb ik de gedachte om even een pitstop thuis te maken en dan weer verder te gaan. Maar daar is het toch net ietsje te ver voor... Volgende keer moet ie maar gewoon meegaan, hij weet niet wat ie mist!

gereden: 163 mijl
gewandeld: 5 uur


op weg naar Bryce Canyon


Bryce Amphitheater

Wall Street




Wall of Windows






uitzicht vanaf Yovimpa Point

Klik hier voor meer foto's. Vergeet niet in te zoomen op het panorama!